ویژه نامه ها

اشتراک الکترونیکی روزنامه

CAPTCHA ی تصویری

شماره های پیشین

اما و اگرهای قانون منع به كارگیری بازنشستگان

تاریخ درج : سه شنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷
شماره روزنامه: 

عبدالصمد محمودی

 

بالاخره طرح مربوط به«منع به كارگیری بازنشستگان» پس از كش و قوس های فراوان با تایید شورای نگهبان تبدیل به قانون شد. در گذشته در یادداشتی اشاره كرده بودم كه نفس این طرح و اجرای آن بسیار خوب و مترقی است و باعث خواهد شد تا در طول زمان ما شاهد دمیدن روحی تازه در بدنه اجرایی و بوروكراتیک كشور باشیم. با این حال نیز متذكر شده بودم كه تصویب این طرح در شرایط كنونی، با توجه به گستردگی حضور افراد بازنشسته در پست های اجرایی، ممكن است دولت را با چالش اساسی از منظر هدر رفت زمان برای جایگزینی افراد مواجه كند. چرا كه تجربه نـــشــــان داده اســــت كه تعیین افرادی برای جایگاه‌هایی چون استانداری ها یا معاونان وزیر و ... نیازمند جلب نظر نیروهای مختلف سیاسی موجود در جامعه است و به همین خاطر می تواند بسیار زمان بر باشد. كما اینكه این امر در دولت دوازدهم نیز نزدیک به یک‌سال طول كشید و به طور تقریبای تا یک سال دولت درگیر انتخاب افرادی شایسته و در عین حال مورد توافق برای پست های كنونی بود. با این حال طرح مورد نظر تصویب و تبدیل به قانون شده است و دولت نیز چاره ای جز تمكین نخواهد داشت. اما سوال این است كه آیا این قانون به واقع خواهد توانست چونان نسیم صبحگاهی برای سیستم اداری كشور فرحبخش و روح افزا باشد؟! آیا این قانون در دوره كنونی كه به زعم برخی جامعه شناسان، ما با «همایندی بحران»ها روبه رو هستیم، خواهد توانست به اندازه خود راهگشا باشد؟!  برخی از جامعه شناسان معتقدند تغییرات شتابان عصر جدید به گونه ای است كه دیگر دست یازیدن به شاخص هایی چون وجود تفاوت 30 ساله برای تغییر نسل و جابه جایی نسلی چندان محلی از اعراب ندارد و امروز تغییرات نسلی و به تبعیت از آن تغییرات اندیشگی نیز بسیار سریع و شتابان پیش می رود. در واقع تغییــرات و دگرگونی در عرصـــه های مختلف اجتماعی، امروز به گونه ای است كه دیگر نمی‌توان با ذهنیت و تجربه دیروز به تدبیر در امور جاری پرداخت. به تعبیری، ما وارد عصر «تكنیگی» شده‌ایم، عصری كــــــه ســـرعــــت رشد علــم و فناوری در عمـــل به حدی بالا رفته است كه دیگر در ذهــن و تخیـــل ما نمی‌گنجد. به سخن دیگر، واقعیت در حال پیشی گرفتی از تخیل ماست. بر این اساس تدبیر در چنیـــــن امر واقعی، نیازمند ذهن‌ها و افكار نوینی است كه به تعبیر حضرت علی (ع)، فرزند زمان خود باشد. حال پرسش این است كه آیا دولت حاضر خواهد شد برای دمیدن آن هوای تازه(كه روح حاكم بر قانون منع به كارگیری بازنشستگان است) از فرزندان زمان خود بهره بجوید؟ بله، همه ما می دانیم كه فرزند زمان خود بودن قائم به سن افراد نیست، اما براساس اصول علم روان شناسی و جامعه شناسی نیز می دانیم كه نسبت سنی در نوع ادراک زمان و روح حاكم بر زمانه می تواند بسیار تاثیرگذار باشد. به همین خاطر باید پذیرفت كه در عصر موسوم به «عصر بیت»ها(در مقابل عصر اتم ها) و در كشوری كه بیشتر جمعیت آن در هرم سنی زیر 30 سال قرار دارند، نمی توان مدعی شد كه با تصویب صرف یک قانون می توان تحول در نظام اداری را انتظار داشت. در واقع اگر دولت بخواهد به جای نیروهای بازنشسته كنونی، افرادی را جایگزین كند كه به طور تقریبی در همان گروه سنی و نسلی قرار می گیرند، نمی تــــوان انتظــــار داشــــت كه روح حاكم بر قانون منع به كارگیری بازنشستگان در سیستم اداری تجلی بیابد و تنها باعث خواهـــد شد تا هزینه زمان و فرصت بیشتری بر كشور تحمیل شود. چرا كه تجربه نشان داده انتخاب نیروهای جدید حداقل 9 ماه تا یک سال زمان خواهد برد و اگر این زمان همراه با انتخاب و بازتولید نیروهایی شبیه به نیروهای بازنشســــته كنونـــی شود، چه معنایی جز هدر رفت زمان و فرصت برای دولت و كشور می تواند داشته باشد. حال پرسش این است كه آیا دولت حاضر خواهد شد برای جایگزینی نیروهای بازنشسته به نسل جوان تر روی بیاورد؟ پاسخ این است كه انتخاب اول، مبنی بر نیروهای هم نسل با افراد بازنشسته برای نشستن بر این پست ها، به معنای تكرار روند گذشته و البته تخطی از روح حاكم بر قانون (نه جسمیت قانون)، و انتخاب دوم، مبنی بر انتخاب جوانان نیز برای دولت بسیار پر ریسک و همراه با مقاومت هایی روبه رو خواهد بود.تجربه به من نشان داده كه با توجه به حساسیت این جایگاه ها شاید گزینه اول محتمل تر باشد كه در این صورت باید پرسید تصویب این طرح حامل چه پیام جدیدی برای جامعه است؟!

url : http://www.isfahanziba.ir/node/81615

اصفهان زیبا را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

 

 

ضمائم روز

پیوست‌ها

  

 

 

بایگانی