ویژه نامه ها

اشتراک الکترونیکی روزنامه

CAPTCHA ی تصویری

شماره های پیشین

اولین هم‌بازی

تاریخ درج : دوشنبه ۲۲ مهر ۱۳۹۸
شماره روزنامه: 

ویدا کوهی / نویسنده

مطمئنا هر فردی وقتی صاحب فرزند می‌شود، دوست دارد برای فرزندش بهترین امکانات و شرایط را فراهم کند. پدر و مادرها مراقبت و تربیت فرزند را جزو وظایف اصلی خود می‌دانند و در این راستا تصور می‌کنند که وظایفشان را به‌خوبی می‌دانند و می‌دانند که بهترین شرایط و امکانات موردنیاز فرزندشان چه چیزهایی هستند. پدرها و مادرها تجربیات و مشاهداتی دارند یا مادر و اطرافیانی که این وظایف را به آنها منتقل کنند؛ مثلا نگهداری و شیر دادن و تر و خشک‌کردن نوزاد اولین و مهم‌ترین وظیفه‌ای است که انجام دادن آن در تمام مادرها بدیهی و حتی غریزی است؛ اما هرچه نوزاد بزرگ‌تر می‌شود، تعریفی که از این وظایف وجود دارد متفاوت‌تر می‌شود و به تعداد مادرها شیوه‌ مراقبت و تربیت فرزند به وجود می‌آید. همین شیوه‌های متفاوت یکی از بحث‌های موردعلاقه‌ بیشتر مادرهاست. هر مادری دوست دارد بداند مادرهای دیگر درباره خواباندن و شیر دادن و غذا دادن چه روشی را در پیش‌گرفته‌اند و آیا از آنها موفق‌تر هستند یا نه و این موفقیت هم معمولا در راحت‌تر غذا خوردن و خوابیدن و زودتر مستقل‌تر شدن بچه معنا می‌شود؛ یعنی چیزهایی که در نظر آنها اصلی‌ترین وظیفه‌ هر مادری محسوب می‌شود؛ اما آنچه من می‌خواهم راجع‌به آن حرف بزنم یکی از بدیهی‌ترین نیازهای هر فرزندی است که معمولا برای مادرها و البته پدرها وظیفه به‌حساب نمی‌آید؛ نیاز به بازی کردن. شاید مادر و پدرهای خواننده‌ این مطلب پیش خود فکر کنند که این را همه می‌دانند که بچه نیاز به بازی دارد. بله نیاز به بازی کردن دارد، اما فقط خریدن اسباب‌بازی برای انجام‌وظیفه‌ پدری و مادری برای این نیاز کافی نیست. من در اطرافم پدر و مادرهای زیادی را می‌بینم که فکر می‌کنند همین‌که برای غذا خوردن و خوابیدن فرزندشان حساسیت داشته باشند، لباس مناسب برایش فراهم کنند و اسباب‌بازی جدید بخرند، وظایفشان را به نحو احسن انجام داده‌اند؛ اما هر کودکی به‌خصوص در سال‌های اول زندگی‌اش نیاز دارد که پدر و مادرش با او بازی کنند. این بازی کردن از مهم‌ترین وظایف هر پدر و مادری محسوب می‌شود. به‌خصوص بچه‌های اول و تک‌فرزند که بیشتر اوقات در خانه‌های کوچک با مادر و پدر تنها هستند. پدر و مادرها معمولا از این شاکی هستند که چرا بچه ما با اسباب‌بازی‌هایش بازی نمی‌کند و همیشه به وسایل خانه ور می‌رود و از صندلی و میزها بالا می‌رود؛ اما آنها نمی‌دانند که بازی کردن هم مثل هر چیز دیگری نیاز به یادگرفتن دارد و بچه‌ها تمام‌کارها را از ما تقلید می‌کنند. اگر روزی یکی دو ساعت وقت گذاشتیم و مثل یک بچه با فرزندمان بازی کردیم، او هم یاد می‌گیرد که چطور با اسباب‌بازی‌هایش بازی کند. به‌علاوه‌ اینکه این بازی کردن نوعی توجه مثبت به فرزندمان هم هست و ارتباط و علاقه بین ما و او را بهتر می‌کند. فراموش نکنیم که خودمان هم در بچگی هم‌بازی‌هایمان را از همه بیشتر دوست داشتیم. اگر پدر و مادر بهترین هم‌بازی بچه‌هایشان باشند خیلی بهتر به حرف‌هایشان گوش می‌کنند. خلاصه وقتی پدر و مادرهایی را می‌بینم که می‌گویند وقت نداریم با بچه‌هایمان بازی کنیم با خودم فکر می‌کنم اگر وقتی بچه‌هایمان کوچک هستند و نیاز به بودن و توجه شبانه‌روزی ما دارند، برای آنها وقت نداریم، اساسا کی می‌خواهیم برای آنها وقت بگذاریم؟ کی می‌خواهیم از کنارشان بودن و شیرین‌کاری‌های کودکی‌شان لذت ببریم؟ وقتی‌که نوجوان و جوان می‌شوند خودشان هم تمایلی برای وقت گذراندن با ما نخواهند داشت. آن‌وقت به‌احتمال‌زیاد حسرت این روزها را خواهیم خورد.

 

url : http://www.isfahanziba.ir/node/102284

اصفهان زیبا را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

 

 

ضمائم روز

پیوست‌ها

  

 

 

بایگانی