ویژه نامه ها

اشتراک الکترونیکی روزنامه

شماره های پیشین

تراکم فروشی و کم درآمدها

تاریخ درج : دوشنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۶
شماره روزنامه: 

 طرح جامع مسکن (1405-1393) که توسط وزارت راه و شهرسازی، تهیه شده، از واقعیت های تلخی در حوزه مسکن و شهرسازی پرده بر می دارد.براساس داده های این طرح، اتکای مدیریت شهری به تراکم فروشی در این سال ها به بورس بازی زمین و مستغلات منجر شده است.ایــــن گــــزارش  در ریشـــــه یـــابـی معضـــل مســکــن، از زنجیره ای از چالش ها سخن به میان می آورد که حلقه اصلی آن مدیریت ناکارآمد شهری است که  به طرح های بی رمق توسعه شهری، هدایت و مصرف سرمایه گذاری ها و اعتبارات بانکی در بخش ساخت مسکن های لوکس و گرانقیمت به جای خانه های ارزان قیمت و قابل خرید برای کم درآمدها منجر شده است. در نهایت مجموعه این عوامل، تامین مسکن مناسب برای مردم به ویژه گروه های کم درآمد و تهیدست را گرفتار مشکلات متعدد کرده است.

 

 

 

     کم درآمدها
طبق این طرح هر سال حدود 64 هزار خانوار به 2522 هزار خانوار کم درآمد موجود اضافه می شوند.زندگی حدود 21 میلیون نفر در بافت های نابسامان و پهنه های فقیر شهری  که وقوع هر حادثه ناخواسته مانند زلزله و سیل آنها را نابود خواهد کرد، مشکل دیگری است. تاکنون تلاش ها و اقدامات متعددی در کشور برای حل مشکل مسکن انجام شده، اما اکثر آنها و از جمله طرح مسکن مهر از دستیابی به اهداف خود بازمانده و مسئله را پیچیده تر کرده اند. بخشـــی از ایــــن مسئلـــه به ذهنـیــــت و نــــگاه سیاستگذاران و برنامه ریزان مسکن برمی گردد که در بهترین حالت مسئله مسکن را به سه موضوع منابع مالی، زمین و مهارت های فنی ساخت و ساز تقلیل داده و از ابعاد اجتماعی و فرهنگی آن غفلت ورزیده اند.
 

 

 

   اما و اگرهای ساخت مسکن
 در ساخت مسکن باید نگاهی انسانی به افراد داشت. انسان ها ابزار و شیء نیستند و مسکن با توقفگاه خودرو تفاوت دارد. انسان ها نیازمند برقراری تعامل با یکدیگر، احترام و منزلت اجتماعی هستند.نمی توان برای حل مشکل مسکن کم درآمدها، تهیدستان را جمع کرد و با قطع پیوندهای مورد نیازشان با بدنه اصلی شهر، با ارزان سازی ساختمان ها و در فضایی دور و منزوی اسکانشان داد. نتیجه چنین سیاستی ایجاد جزیره های فقر و گسترش شکاف های طبقاتی در جامعه است. مسکن را باید در کانون محله، پیوسته با شهر ساخت و طبقه کم درآمد را اجتماع زدایی نکرد. باید شرایطی فراهم کرد تا ساکنان احتمالی بتوانند در مراحل آغازین طراحی واحدهای مسکونی، طرح و برنامه ساخت را مورد ارزیابی و اصلاح قرار دهند و در فرآیند ساخت بر آن نظارت داشته باشند. با توجه به نرخ بالای بیکاری در جمعیت های کم درآمد، سیاست مسکن باید بتواند هنگام ساخت و بهره برداری مسکن، زمینه مهارت آموزی و اشتغال را برای ساکنان آتی خویش ایجاد کند تا آنها بتوانند امکان کار و اشتغال داشته باشند.مسکن برای کم درآمدها و گروه های پایین میان درآمدها محل کسب و کار هم هست و باید به این نکته توجه ویژه داشت. در واقع پیش بینی فضاهای کار در این گونه مسکن ها ضروری است.یک سیاست درست مسکن باید زیربنای اجتماعی و دارایی های اجتماعی را مانند راه اندازی تعاونی ها، تشکل ها، تیم های امداد محله، باشگاه های اجتماعی و تیم های ورزشی ایجاد و تقویت کند و مناسب با نیازها، ظرفیت ها و قابلیت های استفاده کنندگان باشد. تفاوت های بسیار میان شرایط، امکانات و نیازهای افراد وجود دارد و نمی توان با سری سازی مسکن یک شکل این اختلافات را نادیده گرفت و به آنها بی توجهی کرد. گروه هایی مانند سالخوردگان، معلولان، کم توانان، زنان، کودکان، خانواده های جوان و افراد مجرد نیازهای متفاوت با یکدیگر در زمینه مسکن مناسب دارند.همچنین سیاست مسکن باید بتواند شبکه های همکاری را ایجاد و تقویت کند، اعتماد را افزایش دهد و مولد سرمایه اجتماعی باشد. به عبارت دیگر تقویت کننده روابط همسایگی باشد. چنین مسکنی باید تداوم تاریخی و هویتی اجتماع محلی و ملی را نشان دهد و تنوع اقلیمی و فرهنگی ایران را در مسکن های ساخته شده، بازتاب دهد./گروه شورا 

url : http://www.isfahanziba.ir/node/61386

دیدگاه جدیدی بگذارید

Plain text

  • هیچ تگ HTML ی مجاز نیست.
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.

اصفهان زیبا را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

 

 

ضمائم روز

پیوست‌ها

  

 

 

بایگانی