ویژه نامه ها

اشتراک الکترونیکی روزنامه

CAPTCHA ی تصویری

شماره های پیشین

دیدگاه + برتر

تاریخ درج : دوشنبه ۴ تیر ۱۳۹۷
شماره روزنامه: 

«جمع گرایی فوتبال» به روایت عماد افروغ
ورزش، حتی ورزش‌های به ظاهر انفرادی، به طور اساسی یک پدیده اجتماعی است، اما ویژگی اجتماعی و جمع‌گرایی در فوتبال در مقایسه با سایر ورزش‌های جمعی، وجه غالب‌تری دارد، به این معنا که در فوتبال علاوه بر تکنیک فردی و تاکتیک جمعی که از اهمیت بیشتری نسبت به مهارت‌های فردی برخوردار است، مقبولیت و جایگاه اجتماعی و عمومی آن به مراتب پررنگ‌تر از سایر ورزش‌های جمعی است. از این رو، به‌دلیل وجه فراگیر اجتماعی درونی و بیرونی‌اش به مفاهیمی همچون هویت، غیرت، همیت و همبستگی گره خورده است.فوتبالیست‌های ما باید بدانند که حسب وجه جمعی بازی فوتبال، اولا یک «کل» به حساب می‌آیند و نه جمع جبری اجزا یا یازده بازیکن منفرد و دوما به اعتبار وجه اجتماعی فرافوتبال خود و حسب انتظارات اجتماعی و به ویژه ایرانی بودن خود که با اخلاق و هویت جمع‌گرایانه تعریف می‌شود، فراموش نکنند که یک ایرانی‌اند و شایسته و بایسته است که پرچمداران خوبی برای معرفی هویت اخلاقی و جوانمردانه ایرانی باشند. ایرانیان به طور اساسی قومی کل‌گرا و جمع‌گرا هستند و از این‌رو است که بر ایرانی بودن تاکید دارم.واقعیت این است که ایرانیان سه مرحله «من بودگی»، «دیگر بودگی» و «یکی بودگی» را از سرگذرانده‌اند. برخی بر این باورند که در فرهنگ ایرانی سطحی از «یکی بودگی» نهفته است. شاهد این مدعا، میل زیاد ما به موسیقی سنتی، استفاده از واژه «ما» به جای «من» در محاور‌ه‌های خودمانی، همچنین استفاده از واژه «مردم» است. بر این اساس، فوتبال با توجه به ماهیت کل‌گرایانه خود و ضرورت «یکی بودگی» در آن، با فرهنگ ایرانی به خوبی گره می‌خورد که باید این «یکی بودگی» فرهنگی نیز در فوتبال به منصه ظهور برسد.شرقی‌ها به دو اعتبار، فوتبالیست‌هایشان باید جمع‌گرا باشند، هم به اعتبار تاریخ و هم به اعتبار بازی دسته جمعی‌شان. فوتبال می‌تواند تجلیگاه این فرهنگ جمع‌گرای ناب باشد. از طرفی، در شرایطی که جهان مدرن به سمت فردگرایی در حرکت است، فوتبال بنا بر آن ماهیت جمع‌گرایی‌اش می‌تواند تمرین خوبی برای رفتارهای جمع‌گرایانه، همبستگی و روابط متقابل باشد.

 

 

 

فوتبال ایرانی متاثر از  صوفیسم است
ابراهیم فیاض، جامعه‌شناس و دانشیار گروه مردم‌شناسی دانشگاه تهران، معتقد است که دین، مذهب، عرفان و فلسفه در هر جامعه‌ای، بر فرهنگ و سبک فوتبال آن کشور تاثیر می‌گذارد و ایران نیز از این حکم مستثنی نیست. او به چیزی به نام «فوتبال ایرانی» اعتقاد دارد ولی آن را پدیده‌ای منفی می‌داند که متاثر از صوفیسم ایرانی است و باید با علم‌گرایی و عقلانیت اصلاح شود.وی در گپ‌وگفتی که به تازگی با سایت «فرهنگستان فوتبال» داشته بـــــه «معرفت‌شناسی فوتبال» پرداخته است. به زعم او، «هیجان مبنای هویت ملی ماست» و این هیجان به فوتبال ما هم سرایت کرده است، استادیوم آزادی نمونه بزرگ و خوبی از کل کشور ماست. او در این راستا، تاکید می‌کند که ما چون به شدت عرفانی هستیم، در ورزش‌های انفرادی بهتـــــر عمـــــل می‌کنیـــم، مثل کشتی و وزنه‌برداری. حتی در فوتسال هم که تعداد بازیکنانش کمتــــر از فوتبال اســـت، بهتریم اما در فوتبال به شدت قافیه را می‌بازیم. چون فردیت پررنگ ما اجازه نمی‌دهد کار جمعی خوبی داشته باشیم. هیجان و صوفیسم هم بر ما حاکم است.فیاض در ادامه ضمن اظهار نارضایتی از سطح فوتبال کشور می‌گوید: هیجانات ما باید تحت مهار «عقلانیت» و «سیاست» درآیند. فوتبال ما عقلانی نیست. می‌رویم جام جهانی، اسباب‌بازی دیگران می‌شویم و برمی‌گردیم. یادم است قبل از انقلاب حسن روشن در جام جهانی به اسکاتلند گل زد و دل ما خوش بود که کاری کردیم که اسکاتلند هم مثل ما حذف شود! پس خود ما کی می‌خواهیم صعود کنیم؟ دلخوشی ما این است که دیگران را هم مثل خودمان حذف کرده‌ایم!وی همچنین تاکید می‌کند که مغز ما کشش بعضی کارها را ندارد! بازیکنان ما نمی‌توانند مثل بازیکنان حرفه‌ای سطح بالای فوتبال اروپا باشند. در دانشگاه‌های ما نیز چنین وضعی حاکم است. مغز ما کشش لازم برای مطالعه و کار زیاد را ندارد. ما اگر زیاد مطالعه کنیم، دیوانه می‌شویم. اصلا اعصاب مطالعه زیاد را نداریم. عادت نداریم به مطالعه و تفکر! به باور فیاض، فوتبال عقلانیت و تئوری می‌خواهد و باید از «فوتبال ایرانی» به سمت «فوتبال علمی» حرکت کنیم، اما با کمال تاسف فوتبال در جامعه ما، اعصاب همه را خرد می‌کند. اگر ما از فوتبال لذت می‌بردیم که این‌همه تنش در ورزشگاه‌هایمان نبود. چرا این‌همه ناسزا در فوتبال ما هست؟ اگر فوتبال ما دولتی نباشد، هر تیمی به اندازه زیبایی بازی‌اش و لذتی که نصیب جامعه کرده، از جامعه پول می‌گیرد.وی تاکید می‌کند که تاریخ سیاسی ما مبتنی بر هیجان است. کشوری که هیجان‌زده است، تاریخ را هم به صورت اسطوره می‌بیند History نیست، story است. ما وقتی درباره تاریخ خودمان حرف می‌زنیم، داستان‌سرایی می‌کنیم. کشوری که تاریخ ندارد، آینده ندارد همین وضعیت در مورد فوتبالمان نیز صدق می‌کند. فوتبال ما نیز بر اساس هیجان است و تاریخش بیشتر مبتنی بر داستان سرایی است و من آینده چندانی برای آن متصور نیستم.

url : http://www.isfahanziba.ir/node/76028

اصفهان زیبا را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

 

 

ضمائم روز

پیوست‌ها

  

 

 

بایگانی