ویژه نامه ها

اشتراک الکترونیکی روزنامه

CAPTCHA ی تصویری

شماره های پیشین

صدای نفس نویسنده

تاریخ درج : دوشنبه ۳۱ تیر ۱۳۹۸
از «ساکن خانه دیگران» در اصفهان رونمایی شد

الهام شهیدان / خبرنگار

هم‌زمان با نخستین سالگرد شهرکتاب اصفهان، در یکی از شب های پایان تیرماه از کتاب«ساکن خانه دیگران»،‌ نوشته محمد زمانی،نویسنده ای از نسل نویسندگان متفاوت دهه شصت با حضور علی خدایی و سلمان باهنر رونمایی ‌شد. «ساکن خانه دیگران»اوایل تیرماه در تهران با حضور سارا سالار و مهدی ربی رونمایی شد وآنها نیز  این اثر را کتابی متفاوت معرفی کردند. کتاب«ساکن خانه دیگران» در سال 1398 توسط نشر ثالث در 116 صفحه منتشر شده است. کتابی که علی خدایی در نشست رونمایی، آن را روایتی می خواند که از مخاطب و زمانه‌اش جلو زده وکتابی ماندگار در پایان یک قرن داستان نویسی ایران است.در بخشی از کتاب «ساکن خانه دیگران»‌می‌خوانیم: «ما بیست سال بود سر وسایل خانه عمه بازی می‌کردیم. من و پسر عمویم. از هشت سالگی شروع کردیم و صاحب خیلی چیزها شدیم. بیشتر‌ هال را او باخته بود و نصف پذیرایی را من. روی فرش‌های ما می‌خوابیدند و در ظرف‌های ما غذا می‌خوردند. همه چیز از آن ما بود ولی کسی نمی‌دانست. فقط یک چیز مانده بود که تکلیفش معلوم نبود. یک چیز خیلی مهم، خود خانه.»

 

 

نویسنده ای که در روستاها در سفر است

محمدرضا زمانی در ابتدای این نشست ادبی در معرفی خود گفت:در سال 1362 در تهران متولد شدم اما پدرو مادرم جنوبی هستند.تقریبا نزدیک 19سال است که داستان می نویسم و در سال 1384 نخستین داستانم را منتشرکردم. یک داستان هم در مجله عصر پنج شنبه از من منتشر شد.او افزود:اولین مجموعه من 11 داستان درباره زندگی بود که خیلی طول کشید تا در سال 1393مجموعه شود. من عادت به بازنویسی داستان‌ها دارم و مرتب آنها را دوباره خوانی وبازنویسی می‌کنم. داستان‌های من درباره چیزهای ساده زندگی است.

 

 

این نویسنده جوان ادامه داد:من در کنار نوشتن داستان،سفرهای زیادی

 می روم. پنج یا شش سال است که این سفر رفتن  بیشتر هم شده است .در این سفرها برای بچه‌ها کتاب می‌برم و حتی برای سرگرمی آنها شعبده بازی می‌کنم. به روستاها  می روم؛  جایی که هنوز  داستان‌ها در آن ادامه دارند، ولی از امکانات  محروم‌اند.زمانی بیان کرد:من دوسه ماه بعد از زلزله زمانی که مردم دیگر احساساتشان فروکش کرده بود، به کرمانشاه رفته بودم. با کمک دوستان  کتاب بردم.  روستاهای ایران خیلی جاهای امن و دوست داشتنی و سرشار از آدم‌های مهربان هستند وقصه ها برایم از همین سفرها شروع می شوند.این نویسنده جوان در ادامه نقد و بررسی کتاب «ساکن خانه دیگران»‌ گفت:درباره   سفر می توانم مدت‌ها برایتان صحبت کنم، اما درباره داستان‌ها ترجیح می‌دهم  مخاطبان آنها را بخوانند و تجربه کنند.نوشتن برای من شکل های مختلفی دارد. بعضی وقت‌ها در استخر ومهمانی و حتی جاهای معمولی که می روم به داستان فکر می کنم .اول اهل نگاه کردن و زندگی کردنم و بعد می‌نویسم.  دوست دارم با همه شادی‌ها و غم ها زندگی کنم  سپس ماه‌ها فکر کنم و بعد بنویسم.همیشه حس می کنم از همین نگاه کردن ها باید داستان بنویسم.او درباره فلسفه داستان ایستادن روی پای راست بیان کرد:داستان درباره ایستادن در یک صف نانوایی بود و  از اینجا شروع شد که به رفتن از تهران فکر می‌کردم.حس می کردم زیر خانه ها خالی است. دلم می‌خواست از تهران بروم. حس می‌کردم زیادی شلوغ است.مثل کسی که در صف نانوایی است و بین راه با وجود وقتی که صرف کرده حس می کند باید برود. مثل آدمی که سال‌ها درس خوانده یا در رابطه ای فرسوده شده ؛ درصورتی که باید برود، ولی اصرار دارد چون زمان صرف کرده بماند.آدم ها در شغل ها و رابطه‌ها فرسوده می شوند. به همه اینها در زمان نوشتن داستان فکرکردم.

 

 

«ساکن خانه دیگران» خواننده را مجذوب  می کند

در ادامه نشست نـقد و بررسی کتاب«ساکن خانه دیگران»، علی خدایی گفت:اتفاق خوبی که دارد در داستان ایرانی می افتد این است که   نویسندگان جوان ولی خیلی حرفه ای داستان‌هایی می نویسند که  می شود آنها را  کلاسیک ایرانی از نوع امروزی خواند. نویسندگانی مانند نسیبه فضل اللهی، فرهاد رفیعی، محمدرضا زمانی،نسیم مرعشی، محمد طلوعی،آرش صادق بیگی و محمدرضا زمانی از این دسته‌اند که از ادبیات دیروز کمک می‌گیرند و متفاوت تر از دیروز نگاه می‌کنند و می‌نویسند .این نویسنده ادامه داد: تاثیر زمانه  بر دگرگونی کلمات را در داستان های این نویسندگان جوان  می بینیم و با دنیای دیگری مواجه می شویم که اگر  داستان‌خوان حرفه ای باشیم.

 

 

 

می فهمیم گاهی داستان ها از مخاطب خود  جلو می زنند.

خدایی تصریح کرد:داستانی مثل «ساکن خانه دیگران»از گنجینه‌های داستان نویسی ماست.در طول داستان موقعیت‌های جالبی هست.مثلا گوزن شلوارپوشی که در صحنه ای از داستان شلوارش را مرتب می‌کند.حرکات و اتفاقاتی که تا به امروز در داستان‌های دیگران نخوانده ایم وشما را مجذوب خود می کند.او ادامه داد:داستان فرمی کلاسیک  و کلمات و جمله هایی دارد که بار اول است می شنوید و شما را  درگیر خودمی کند.این داستان نویس بیان کرد:نویسنده در «ساکن خانه دیگران»بادقت همه آدم‌ها را تماشا کرده و بعد داستان‌ها را نوشته است. این نگاه عمیق، حاصل نگاه غیرسطحی  نویسنده به دنیا وزندگی است.او توانسته  کشف ‌کند، چون یادگرفته  خوب نگاه کند و اجازه دهد ما به عنوان مخاطب از آن لذت ببریم.او ادامه داد: مـحـمدرضا زمانی در داســـتــان‌هــایــش تــوضـــــیـح اضافهنمی‌دهد و در داستان پرسش هایی هم مطرح می‌کند درباره دوستی انسان ها،    رابطه ها و حیوانات که درنهایت باعث می شود این کار، کاری ماندگار در پایان قرنی باشد که داستان فارسی طی کرد.خدایی در ادامه خاطرنشان کرد: اگر به خواندن داستـــان‌هـــای معـمـول کـلاس‌هـــای داستــان‌نویــســی عادت دارید، نمی توانید از این کتاب لذت ببرید. محمدرضا زمانی خیلی دویده تا این داستان را بنویسدو صدای نفس زدنش در درست کردن جمله ها و ایجاد ترکیب های جدید در طول داستان شنیده می شود. خدایی با اشاره به اینکه همه ما امروز کارهای جلال آل احمد را کمتر می‌خوانیم، گفت:  داستان های جلال   اگر ترجمه می‌شد ممکن بود فراگیرتر وخواندنی‌تر هم باشد.خوشبختانه امروز با ارتباطی که با دنیا داریم تجربه‌های داستانی ما با ترجمه منتقل می شود.ایـن نویسنده افزود:محمدرضا زمانی در داســـــتــان‌هایش تجربه‌های جـاهای جدید را با چیدمان مرتب می‌کند.جمله‌هایی که بار اول است می‌شنوید، ولی حـس می‌کنید بـاید با تمام وجود به آنها نزدیک شوید، گویی او  از گوشه ای دنج  آدم‌ها را تماشامی کند.نگاه عمیق زمانی به زندگی،داستان و کشفیات او مشهود است.با جزئیات  نگاه می کند و به مخاطب اجازه می دهد که از داستان لذت ببرد.پودر شدن سیم  روی لامپ را طوری توضیح می دهد که فضای داستان در لحظه ای با همین توصیف روشن و خاموش می‌شود.خدایی در پایان گــفــت: به  نـظـــرم «ساکن خانه دیگران» کاری است که می شود از آن لذت برد و در ادبیات فارسی نیز ماندگار می شود. در ادامه این نشست ادبی، سلمان باهنر نــیــــز در صحــبـت‌هایی گفت: توصیف‌های عجیب‌غریب  محمدرضا زمانی  و آشنایی‌زدایی او فوق‌العاده است.او  ادامه داد: راوی به نقطه هایی در زندگی نگاه می کند که دیگران نمی کنند و همین مجموعه را شگفت انگیز می کند.عنان مخاطب را به دست می گیرد و میلیمتر به میلیمتر با داستان جلو می برد.این نویسنده و منتقد  افزود: نویسنده آدرسی از شهری که اتفاق می‌افتد به ما نمی دهد. داستان‌ها با درام رئالیستی و بازی شروع می‌شوند و پر از اشارات و نشانه‌ها هستند.باهنر در پایان گفت: نقطه قوت  زمانی، آشنایی زدایی است. او با زبان و کلمات خاص خود با مخاطب سخن می‌گوید.

url : http://www.isfahanziba.ir/node/98558

اصفهان زیبا را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

 

 

ضمائم روز

پیوست‌ها

  

 

 

بایگانی