ویژه نامه ها

اشتراک الکترونیکی روزنامه

CAPTCHA ی تصویری

شماره های پیشین

قلب «تقدیس» همچنان خالی است

تاریخ درج : پنجشنبه ۱۵ اسفند ۱۳۹۸
شماره روزنامه: 
آیا مجسمه تناولی در ابتدای سال آینده به فضای شهری برمی‌گردد؟

مریم قدسیه

درست یک ماه پیش بود که سرقت مجسمه «تقدیس» پرویز تناولی و البته پیداشدنش در همان روز نهادهــــا و مدیران شهری اصفهان را به تکاپوی دوباره انداخت.  با وقوع دومین سرقت مجسمــــــه از روبه‌روی ساختمـــــان شهرداری اصفهان بحث‌های تازه‌ای بر سر انتقال مجسمه از مکان فعلی پیش آمد. مدیر موزه هنرهای معاصر اصفهان خواستار انتقال مجسمه به مکان موزه برای نگه داری استاندارد و امن‌تر شد و البته برخی دیگر از مدیران شهری و حتی هنرمندان این انتقال را حرفه‌ای نمی‌دانستند و معتقد بودند اگرچه بحث حفاظت از مجسمه‌های شهری مسئله مهمی است، اما این نبایـــــد بهانـــــــه‌ای بــــــرای انتقـــــال مجسمه‌های شهری به داخل موزه‌ها باشد و زمانی که از مجسمه شهری صحبــــــت می‌کنیــــــم، انتظار می‌رود مجسمه میان شهر و مردم باشد و به جای این کار باید به نحوه حفظ و نگهداری این مجسمه‌ها فکر کرد تا از آسیب‌های این‌چنینی جلوگیری شود.

با وجود ایجاد فضای داغ گفت‌وگو و بحث بر سر انتقال یا ماندن مجسمه و انتظار برای نصب سریع‌تر آن حالا و با گذشت یک ماه از ماجرا جای قلب تقدیس همچنان خالی و بخش میانی مجسمه تناولی هنوز به کل کار الحاق نشده است.

رئیس اداره مجسمه و نماد سازمان زیباسازی شهرداری اصفهان علت این تأخیر را حساسیت کار می‌داند:‌ دلیل طولانی‌شدن پروسه مرمت و نصب مجسمه وسواس برای انجام آن است. ما می‌خواستیم انتخاب مرمتگر و انجام این حرکت حتما با تأیید استاد تناولی همراه باشد و همین مسئله هم باعث شد پروسه زمان‌بر و طولانی شود.

پیمان کریمی اما در ادامه می‌گوید رامین جمشیدی از شاگردان استاد که در سرقت قبلی هم اثر را مرمت کرده،‌ دوباره از سوی ایشان برای مرمت معرفی شده و امیدواریم به‌زودی کار مرمت را با نظارت استاد آغاز کند.

او البته زمان انجام مرمت و نصب مجدد  را چندان مشخص نمی‌داند ولی امیدواراست این امر تا نوروز99 محقق شود.

رامین جمشیدی نیز با تأیید این موضوع می‌گوید:‌ استاد تناولی من را برای مرمت دوباره اثر معرفی کرده‌اند و  بنده نامه‌ای با نظرایشان برای ریاست سازمان زیباسازی ارسال کرده‌ام و منتظر پاسخ دوستان هستم.

جمشیدی در ادامه به شکستگی عمیق‌تر و متفاوت مجسمه در سرقت اخیر نسبت به دفعه قبل اشاره می‌کند: این بار مرمت کمی سخت‌تر است و به کارهای اضافه‌تری نیاز دارد. دفعه قبل مجسمه را از بیخ جدا کرده بودند و ما پایه‌ای برای قسمت قلب «اشک میانی» درست کردیم که قابل شکاندن نباشد اما متاسفانه در سرقت اخیر به قدری این بخش را تکان داده‌اند که مجسمه از قسمت فوقانی و بالای آن شکسته است که کار را دشوارتر می‌کند.

این مجسمه‌ساز سپس بر پروسه مرمت دائمی و منظم مجسمه‌ها در حالت کلی تاکید می‌کند: به طور کلی مجسمه‌های شهری هر 5سال یک بار نیازمند مرمت هستند این در حالی است که آخرین مرمت مجسمه تقدیس در سال 89 صورت گرفت و اثر در طول این مدت زمان در بعضی بخش‌ها به دلیل اکسید آب آسیب دیده و دچار پوسیدگی شده است.

 مرمت‌گر تقدیس ادامه می‌دهد: متاسفانه گاهی ما فراموش می‌کنیم گذشته از ارزش کلی آثار هنری کار اساتیدی مانند پرویز تناولی را باید روی چشم گذاشت و به شکل ویژه‌ای از آنها نگه داری کرد.

او این دیدگاه را با اشاره به وجود آثار مجسمه سازان بزرگ درموزه هنرهای معاصر تهران و لزوم توجه بیشتر برای نگه داری استاندارد آنها اینطور تبیین می‌کند:‌ علاقه‌مندان هنر در همه جای دنیا از اینکه می‌بینند ما از هنرمندان بزرگی مانند هنری مور و دیگران آثاری داریم؛‌ شگفت زده می‌شوند، اما متاسفانه خودمان آن‌طور که باید قدر این مجسمه‌ها را نمی‌دانیم و برای مرمتشان زمان، هزینه و انرژی لازم را صرف نمی‌کنیم؛ درحالی که رعایت اصول و نگه داری درست مجسمه هم مانند رنگ‌کردن سالیانه جدول‌های کنار خیابان یک ضرورت محسوب می‌شود.

جمشیدی که در حال حاضر ساخت مجموعه «مجسمه زمان»  را در دست دارد سپس به وجود تیم‌های کوچک مختلف از شاگردان مجسمه‌سازان بزرگ برای مرمـــــت مجسمــــــه‌های شهری اشاره می‌کند و می‌گوید:‌ با وجود این نیروها می‌توان عمل مرمت را به صورت منظم و دقیق‌تر دنبال کرد اما متاسفانه ظاهرا دید درستی برای مرمت به موقع مجسمه‌ها از سوی مدیران شهری حتی در تهران وجود ندارد.

او همچنین مشخص‌بودن جریان مرمت روی اثر تقدیس با توجه به آسیب‌های موجود را نقطه ضعف نمی‌داند و اعتقاد دارد اتفاقا انجام این مرمت‌ها به خودی خود تاریخ ساز است و جزئی از اسناد و تاریخ اثر هنری محسوب می‌شود.

این مجسمه ساز جوان، همچنین نظریه انتقال مجسمه تقدیس به موزه هنرهای معاصر اصفهان را سخت و غیر عملی می‌داند:‌ درست است که نگه داری اثر در موزه احتمالا با شرایط بهتر و استانداردتری صورت خواهد گرفت اما با توجه به اینکه فوندانسیون متصل به این اثر دو تن بتن است جابه جایی آن بسیار کار سخت و پیچیده‌ای خواهد. بنابراین ماجرای امکان انتقال مجسمه به موزه ناخودآگاه منتفی است.

او در پایان به ضعف فرهنگی و نیاز به تقویت ریشه‌ای آن به عنوان مسئله اصلی در برخورد با چنین آثاری اشاره می‌کند: متاسفانه به دلیل کم‌کاری ما بسیاری از مردم همچنان ارزش معنوی چنین آثاری را نمی‌دانند و این موضوع باید طی سیاست‌گذاری‌هایی دقیق و همه جانبه توسط متولیان فرهنگ دنبال شود.

 

url : http://www.isfahanziba.ir/node/107618

اصفهان زیبا را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

 

 

ضمائم روز

پیوست‌ها

  

 

 

بایگانی