ویژه نامه ها

اشتراک الکترونیکی روزنامه

CAPTCHA ی تصویری

شماره های پیشین

هور اصفهانی

تاریخ درج : شنبه ۲۲ دی ۱۳۹۷
شماره روزنامه: 

 بارها نام  تخت فولاد را شنیده‌ایــــم، شاید کمتر توجهی به اشــــخـــــاص بزرگی که در ایــــن مـــکـــان دفن‌هستند،داشته‌ایم. در ستون مفاخر اصفهان به معرفی بخشی از زندگی برخی از مفاخر تخت فولاد می‌پردازیم.

 

        سید علی هور اصفهانی
سخنور، عارف، هنرمند ماده تاریخ سرا که با نام سید علی بدیع زادگان و گاهی «بدیع زاده» نیز خوانده شده اســــت، در سال 1289ش به دنیا آمد. پدرش سید عبدالحسین اصفهانی واعــــظ در ایران و هندوستان و از تبار میردامادی‌های اصفهان اســــت که نسبشان به میر محمدباقر استرآبادی معروف به حکیم میرداماد می‌رسیده، مادرش نیز از صلب عالم فاضـــل، محقق و شاعر و مدرس برجسته مدرسه نیماورد،حاج میرزا بدیع درب امامی بوده است. هور خود نیز داماد اول حجه الاسلام سیــــد محمدعلی مبارکه‌ای واعظ و خطیب معروف به «سید مبارکه‌ای»بوده است.او در دوران دانــــش اندوزی در دبستان قدسیه اصفهان در کانون توجه اولیای مدرسه قرار گرفت و به طور معمول برای سرایش غزلی و قطعه‌ای در مراسم مختلف مکلف می شـــــد. وی در اوان جوانی پدرش را از دست داد و با وجود استعداد نمایان و اشتیاق شایان ناچــــار تحصیل خود را تا دیپلم علمی در سال 1308 ش در دبیرستان امین التجار اصفهان ادامه داد، پس از طی دوره سربازی به سبب آنکه فرزند بزرگ‌تر بود، ناچار به اشتغال در کارخانه ریسندگی و بافندگی زاینده‌رود اصفهان شد تا بتواند مخارج خانواده و برادر و خواهر کوچک‌ترش را تهیه کند. در همان حال به فراگیری برخی علـــــوم حوزوی و از بر کردن الفیه ابن مالک و همچنین فراگیری زبان‌های عربی و آلمانی و فرانسوی و تا حدودی انگلیسی پرداخت، با مهندسان فنی آلمانــــی و فرانسوی بر سر نحوه‌ کاراندازی دستگاه‌هـــای ریسندگی و بافندگی آن زمان مکالمه می‌کـــرد. او در میان کارخانه‌داران آن زمان اصفهان که به پایتخت ریسندگی و بافندگی ایران تبدیل شده بود، چنان زبانزد شد که سوارکردن آلات و ابزار و قطعات، حتی بعدا خرید دستگاه منوط به تایید او شده بود، از سویی دیگر روحش با لطافت و ملاحت طبع شعر و شاعری دمساز بود. اما همزمان با جنگ جهانی دوم و خسارت‌های مهلک اقتصادی سید علی نیز به بیماری آسم دچار و باعث شد تا باقی عمر خود را بروی تخت‌های بیمارستان‌های اصفهان و تهران گذراند. ممارست هور در سرودن و ساختن ماده تاریخ سبب شد که در جوانی به اصرار دوستان ادیب انجمن ادبی اصفهان به چاپ نسخه‌ای مختصر از چند قصیده همت گمارد. میرزا عباس شیدا که در آن زمان رئیس انجمن ادبی شیدای اصفهان بود، در مقدمه آن جزوه که با نام «جزوه تاریخیه های بدیع زاده» 1366 یا «تحفه المسلمین» 1366 با شمارگان اندک در سال 1366ق انتشار یافت، مطرح کرده است: «آقای سید علی بدیع زاده[...] در این زمان که هنوز در ریعان جوانی هستند صاحب قریحه‌ای هستند که این بنده را به حیرت افکنده و پس از مشاهده سه مدحیه به عدد، هر ناظری با بنده رطب اللسان خواهد شد که الحق نابغه زمان است و فرید این دوران، زیرا 400مصراع شعر مدیحه گفتن که به طور تمام ماده تاریخ باشد و 1366درآید، تصور نمی‌کنم در قوه احدی باشد.»سید علی بدیع‌زادگان به فارسی و عربی شعر می‌سرود، گاه سروده‌های عربی او نیز با ماده تاریخ همراه است.شعر «هور» سبک بازگشت ادبی دارد، به گونه‌ای که قصیده‌ها و غزل‌هایش سبک عراقی را نمایان می‌سازد. قصیده‌ها اما گاهی رنگ خراسانی به خود می‌گیرد. غزل‌ها و قطعه‌هایی هم با تمایل به سبک اصفهانی یا هندی در آثار او دیده می‌شود. ویژگی دیگر شعر «هور» استفاده از آیه‌های قرآن، حدیث و جمله‌های عربی است، از این رو وی را شاعر «ذواللسانین» نامیده‌اند. از دیگر ویژگی‌های شعر هور سرایش ذو قافیه و ذوالقوافی (بیش از دو قافیه) و نمایش وسیع تضمین و تلمیح است. نثر وی روان و دلکش و گاهی به دلیل آمیختگی با‌واژه‌های عربی ممتنع است.  وی را شاعر جامع الخطوط و هنرمند تاریخیه سرا نیزخوانده‌اند و به جز خطوط نسخ و نستعلیق و شکسته، خط لاتین را هم به صورت تحریری زیبا می‌نوشته است. وی پس از تحمل مرارت بیماری‌های ریه، قلب و کلیه عاقبت در 16 دی 1346شمسی در سن 57 سالگی در تهران جان به جان آفرین سپرد و پیکرش در بقعه تکیه تویسرکانی به خاک رفت. در تاریخ فوت وی گفته شد: «هور منزل گرفت بر مینو».

 

برگرفته از سایت تخت فولاد

url : http://www.isfahanziba.ir/node/88419

اصفهان زیبا را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

 

 

ضمائم روز

پیوست‌ها

  

 

 

بایگانی