فرهنگ

بشنو از نی چون حکایت می‌کند

مدیر خانه موسیقی، حسن منصوری، احمد هنرمند و منوچهر غیوری در گفت‌وگو با اصفهان زیبا از کم‌رنگ‌شدن ساز نی در شهر نی‌نوازان می‌گویند

سلام‌علیکم سلام‌علیکم... »این همان چیزی است که جادوی نی در دستگاه چهارگاه را در ذهن من تداعی می‌کند، شاهکار سلام صبحگاهی از حسن کسایی یکی از نوابغ نی‌نوازی اصفهان و بلکه ایران که خانه او در عباس‌آباد هنوز هم خاطره می‌نوازد؛ همچون خانه محله مکینه خواجو که برای ما اصفهانی‌ها نشانی از نایب اسدالله، خداوندگار نی است تا شاید از این اندک ماترک برجای‌مانده از شهری که روزگاری نه‌چندان دور قبله‌گاه نی‌نوازان به‌شمار می‌رفت، همچنان صدای نی شنیده شود؛ اگرچه این صدای عارفانه در شهری که با نوای نی حکایت‌ها سروده است دور و دورتر شده و در پیچ‌وتاب بی‌توجهی‌ها گره‌خورده و صدای ساز عارفانه نایب اسدالله خان اصفهانی، آقا سلیمان اصفهانی، ابراهیم آقاباشی، عبدالخالق اصفهانی، مهدی نوایی، حسین یاوری، حسن کسایی و همه آنان که نامشان با نی عجین شده و از آن حکایت‌ها سرودند و جاودان رفتند گم‌شده است؛ اگرچه به گفته مدیر خانه موسیقی، نی، اصفهان است!

تندیس‌‌هایی که نفس می‌کشند

مرتضی نعمت‌الهی، سعید سهرابی، احمد پدرام، مجتبی باباگلی و مجید شریفی‌فر از ‌ مجسمه شیخ‌بهایی می‌گویند

چهارباغ خاطره در این روزهایی که کرونا افسارگسیخته می‌تازد، آرام‌تر از همیشه است؛ اگرچه هنوز هم صدای چهارباغ از سکوتش پیداست. حالا من در این شهر قرنطینه مسیر دولت‌خانه به خانه را انتخاب کرده‌ام و در سپاهانی که صفای اردیبهشتش شهره است، جایی درست در ابتدای چهارباغ با گذر از مجسمه چوگان‌باز و کاخی که جهان‌نماست، آبراهه‌ای را دنبال می‌کنم که نشانه‌ای است تا مرا به انتهای این خط تاریخی همراهی کند. صدای حرکت ماشین‌ها، امتداد بوق و همهمه آدم‌های چهارباغ برایم زدودنی نشده و دستانی که در دست مادر گره‌خورده بود و چهارباغ را گز می‌کرد. باران اندک و نم‌نم در قیل‌وقال کلاغ‌های گم‌شده در پیچ‌وخم درختان سربه‌فلک‌کشیده چهارباغ راه به سنگ‌فرش‌ها نمی‌برد و میان زمین و آسمان معلق می‌ماند و حالا در این روزهای خشکی نصف‌جهان برای دیدن گذر عمری که با چهارباغ زیست باید به آبراهه بسنده کرد.

زاون در قاب سه دوست

خسرو نشان، احمد طالبی‌نژاد و علی خدایی در زادروزِ زاون قوکاسیان از دوستی و همکاری با او می‌گویند

هفت سال از رفتنش گذشته است؛ اما عجیب که نه تصویرش از ذهن شهر پاک‌شده و نه جای خالی‌اش پر. زاون قوکاسیان متولد 7 اردیبهشت 1329 در اصفهان بود. تا زنده بود جز در هوای شهرش نفس نکشید و جز به آبادانی‌اش نیندیشید و البته که موفق هم شد نام و نشان اصفهان را پیش روی جهانی بگذارد. هر چند رفتنش به قول احمد طالبی‌نژاد چون رفتن زاینده‌رود، ریشه خیلی چیزها را در شهر خشکاند و باعث شد اصفهان به قوت و قدرت قبل در نظرها نباشد، اما برکات حضورش  آن‌قدر هست که هنوز و هر بار بخشی از آن را از تاریخ بیرون بکشی و به امید گرفتن برگی برای آینده پیش چشم بنشانی.

تازه ترین اثر حسن فتحی، به یکی از پرحاشیه‌ترین فیلم‌های سینما تبدیل شده است
محمد شریف توکلی و بهرنگ کوفگر از ویژگی‌های مثال‌زدنی مهدی رستمانه می‌گویند
بررسی رویکرد مدرن نقاشان اصفهان از دیدگاه تهمورث بهادرانی، حسین تحویلیان و اصغر جوانی

حقوق مربوط به مقالات انتقادی هنری

در نقدهای هنری، اثر یا آثاری به عنوان محور اصلی قرار گرفته و متونی در حاشیه آنان به عنوان نقد نگاشته می‌شوند. نگاشتن در شکل عمومی به معنای تحریر است،  اما ممکن است برخی از نقدها به شکل‌های شفاهی یا به وسیله مدیوم‌های دیگری از جمله مدیوم‌های تصویری و صوتی ارائه شوند. این از نظر قانون چندان تفاوتی در تعیین و بررسی حقوقی ندارد. آنچه بیشتر مورد توجه است نحوه به‌کارگیری و استفاده از اثری است که به عنوان موضوع نقد استفاده می‌شود.

بدمستی‌های «مست عشق»

تازه ترین اثر حسن فتحی، به یکی از پرحاشیه‌ترین فیلم‌های سینما تبدیل شده است

حالا دیگر با قاطعیت می‌توان اعلام کرد که «مست عشق» پرحاشیه‌ترین فیلم یک دهه اخیر سینمای ایران است. کارگردانی پشت دوربین این فیلم ایستاده که هر چه طی دهه‌های گذشته، بر خویشتن‌داری و پرهیز از حاشیه اصرار داشت، دو پروژه اخیرش (شهرزاد و مست عشق) حسابی جنجالی و پرسروصدا ظاهر شدند. در مورد «مست عشق» این‌طور احساس می‌شود که سطح حواشی، هم‌چنان در دامنه مانده و به قله نرسیده است. دعواها تا کنون به شکل بیانیه بوده و برای پرهیز از پخش سریال.

در رثای مهدی رستمانه، نوازنده نوآور اصفهان

محمد شریف توکلی و بهرنگ کوفگر از ویژگی‌های مثال‌زدنی مهدی رستمانه می‌گویند

استاد مهدی رستمانه از اولین هنرجویان هنرستان موسیقی اصفهان بود که از همان دوران نوجوانی نواختن کمانچه را آغاز کرد و در تار و سه‌تار نیز به چنان مهارتی رسید که کمتر کسی بسان او می‌توان یافت، هرچند نبوغ او در موسیقی به آن حد بود که دف و تنبک را نیز به زیبایی می‌نواخت. آهنگسازی که در دوران حیات کمتر به او پرداخته شد در سه سال آخر عمر با بیماری سرطان دست‌به‌گریبان بود و روح حساس و پرشور و هنرمندانه‌اش بیماری را تاب نیاورد. آخرین یادگار استاد مهدی رستمانه برای جامعه موسیقی، اجرای استادانه کمانچه در کنسرت سوته‌دلان به یاد استادش سیروس ساغری بود...

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - فرهنگ