چهارباغ

روایت‌هایی ناب از مدرسه چهارباغ

از دبیرستان علوم معقول و منقول تا درآمدزایی مراسم ختم

امروز اگر از خیابان چهارباغ به داخل خیابان آمادگاه بپیچید، همان اوایل خیابان، سمت چپ بر روی دیوار مدرسه چهارباغ، یک قاب کاشی توجه شما را به خود جلب می‌کند؛ تابلویی که با خط ثلث روی آن نوشته شده است: «دبیرستان علوم معقول و منقول». از خود می‌پرسید این تابلو اینجا چه می‌گوید. این مطلب پاسخ به این پرسش است؛ درضمن از یک مرکز مهم فرهنگی اصفهان پرده‌برداری می‌کند که چند دهه در خیابان چهارباغ محفل عاشقان کتاب و ادب و شعر بوده است؛ یعنی کتابخانه فرهنگ که امروز به جای آن کتابخانه مدرسه علمیه امام صادق(ع) قرار گرفته است.

چهارباغ عرصه «بی‌واسطگی» جهان سنت است
چگونه جذابیت مبلمان شهری در تعلق ما به شهر مؤثر است؟
در رکاب تاریخ چهارصدساله از سی‌وسه‌پل تا دروازه دولت

چهارباغ با 162 میلیارد ریال، زیباسازی شد

عملیات سامان‌دهی گذرها اجرا می‌شود

چهارباغ این روزها نفس می‌کشد در لابه‌لای درخت‌هایی که بهار در تجلیگاه آن به تماشا نشسته و حال و هوای خاصی به آن داده است. از ابتدای این گذر فرهنگی جوی آب روان در لابه‌لای پیاده‌رو بلند و طولانی و صندلی‌های چوبی مأمنی شده است برای استراحت تا ساعاتی از اوقات زندگی را در این مکان خاص و دلپذیر طی کنی. این مکان هویت و قدمتی دیرینه دارد که باید اصالتش حفظ می‌شد و پیاده‌راه‌سازی یکی از موضوع‌هایی است که آرامش ویژه‌ای به این مجموعه بخشیده است. نوسازی و بهینه‌سازی این گذر فرهنگی در سال‌های اخیر به همت مدیریت شهری اصفهان در دستور کار قرار گرفت تا این مجموعه را به جاویدترین پروژه‌های شهری مبدل کند.

شهر در تغییر مدام

ساخت کارخانه‌ها چه تأثیری در ساختار شهری داشت؟

شهرها هم مثل آدم‌ها یا دیگر موجودات زنده با گذر زمان تغییر می‌کنند؛ بزرگ می‌شوند، رشد می‌کنند، از جوانی به میان‌سالی و پیری می‌رسند و ردپای گذشت سال‌ها و قرن‌ها را در چهره و ساختارشان می‌توان دید. تفاوت شهر با ساختارهای زندۀ طبیعی در این است که می‌تواند دوام بیشتری داشته باشد و پایان محتوم را به تعویق بیندازد. حتی باوجود گذر قرن‌ها از زمان ساختشان، شهرها می‌توانند دوباره نو شوند، شکلی تازه به خود بگیرند و خود را با زندگی مردم و نیازهایشان هماهنگ کنند. 

حاشیه زاینده رود یا ساحل سِن (3)

«دیروز عصری برای گردش در حاشیه رودخانه از حوالی مدرسه چهارباغ حرکت می‌کردم. بدیهی است در هنگام عصر در خیابان چهارباغ، آلات نقاله مخصوصا درشکه در ایاب و ذهاب است و در هر درشکه کرایه، شاید در ده، شش تا حامل زنان می‌باشد. بر حسب تصادف در طول خیابان چهارباغ قبل از انحراف به طرف جاده کنار رودخانه زاینده‌رود، چندین درشکه متعاقب یکدیگر مملو از زنان ایرانی را دیدم» (اخگر، شماره 245، آذرماه 1308 شمسی).

صفحه‌ها

اشتراک در RSS - چهارباغ